درمان اعتیاد نه ترک اعتیادمحمود اسماعیلی

جلسه راس ساعت هفت باحضور گرم استاد اسماعیلی آغاز بکار نمود ، ابتدا عده ای از رهجویان مطالب و پیامهای حفظی را از بر خواندند و چند تن از مسافران که تقریبا ابتدای سفرشان هست و یک ماه یا کمی کمتر یا بیشتر از ورودشان میگذرد اعلام سفر نمودند ، و در ادامه استاد مطالب را با این عنوان آغاز نمودند که : دستور جلسه این هفته دستوری بسیار عالی است و ما هر کدام تجربیات زیادی در انجام ترکهای گوناگون داریم ، استاد فرمودند که یک مسافر سفر اول نباید و نمیتواند بعضی امور را انجام دهد چون میزان ذخیره انرژی اش بسیار پایین است و فقط باید به انجام اموری مبادرت ورزد که مجاز میباشد و راهنما تأییدشان میکند که یکی از این امور مسافرت رفتن است ، و فرمودند روش DST تنها بروی جسم مؤثر نیست و روان را نیز دربر میگیرد ، ولی باید ضلع سوم یا جهانبینی را کامل کرد تا به درمان رسید و این مسئله بسیار و بسیار مهم است که شخص مسافر هرچه میتواند کسب انرژی و دانایی نماید چون این سفر است که جسم را به تعادل میرساند و در سفر دوم دیگر مجالی برای بازسازی جسم و روان نیست و کسی کاری نمیتواند برای رهجو انجام دهد در سفر دوم ، و این مسافر است که باید در جلسات و کتاب و مطالب درس و جزوات و سی دی ها خودش را غرق کند تا به جهانبینی و تعادل کامل برسد ، و نیز فرمودند که در کنگره افراد بعد از پایان سفر اول باید به سراغ زندگی رفته و در تلاش برای جبران مافات و پرداخت خسارات وارده باشند  واگر شخصی باز در سفر دوم در کنگره منظم حضور میابد در فکر مراحل و مراتب بالاتر و اعلاتری از درمان خودش است و برای کسب انرژی والاتری برنامه دارد. 

ایشان فرمودند یکی از تفاوتهای نیروهای الهی و مثبت با نیروی منفی در ایجاد انرژی میباشد که نیروی منفی انرژی و نیروی خود را از ربایش و سرقت بدست میاورند ولی نیروی الهی خود انرژی تولید میکند. 

در مطلبی دیگر از قیاس بین ترک و درمان به روش DST اینطور بیان نمودند که ابدا نمیشود بین ایندو رابطه  ای دانست و قیاسی انجام داد چون هیچ ربطی به هم ندارند و نباید بین کنگره و سایر گروهها بدنبال شباهت و قیاس بود چون مقوله درمان با ترک دو مسیر مجزاست و اشتباه است اگر درمان را ترک بنامیم و کنگره بدنبال هدفی والاتر و اکمل است ،در کنگره نگرش بسیار کلان میباشد و باید این نگرش که ما بدنبال ترک هستیم را تغییر داد چون ترک یعنی کنارگذاشتن در حالی که بدن نیازی بس مبرم به مواد دارد چون تولید خودش از بین رفته و نابود شده ودر گذشته هرگاه ترک میکردیم بدلیل نیاز شدید بدن باز رجعت کرده و بدنمان بیشتر به مواد نیاز پیدا میکرد و به اصطلاح هر بار که ترک میکردیم و برمیگشتیم مصرفمان بالاتر میرفت و مرتبه بعدی ترک سخت تر و پر مشقت تر از قبل میشد ، در صورتی که باروش تیپر مواد بتدریج مواد خارجی کاهش یافته و مواد شبه افیونی داخلی و ساخته شده توسط بدن به حالت نرمال بازمیگردند ، و شخص.در پایان سفر اول بدون اینکه نیاز به مصرف داشته باشد و مصرف کند بسیار حال خوب و ایده آلی داشته و نیز با درمان جسم و روان اگر روی جهانبینی هم به دستور استاد درست دقت کرده و اجرایی اش کند چون جهانبینی کاربردی است نه تئوریک ، دیگر هیچ میل و نیاز و وسوسه ای در شخص ایجاد نمیشود و در جمع ورودیهای کنگره و درمان یافتگان طبق آمار تنها 0.085% بازگشت به مواد داشته است ، یعنی چیزی کمتر از یکنفر در هر صد نفر ، که این نشانگر اصولی بودن و دقت عمل و نظر این روش میباشد که با مبانی علم بسیار منطبق است ، البته مبانی صحیح علمی نه روشهایی مثل متادون و بوپرنورفین و ناپروکسن و UROD  و. ... وشوک الکتریکی به مغز که نه تنها صحیح نیست که نتیجه معکوس هم میدهد.  

در ادامه تعدادی از مسافران از تجربیات زمان مصرف و ترکهای گوناگونی که داشتند صحبت کردند و استاد جمله ای بسیار کارآمد بیان کردند که : 

ما در جریان درمان یک نیاز داریم و یک وسوسه ؛ که اگر ما به نیاز بدن صحیح و اصولی و منظم طبق برنامه تدوینی استاد راهنمایمان عمل کنیم بسیار خوب و کامل به درمان میرسیم و اگر به وسوسه التفاتی نکنیم و از آن فرار کرده یا به قولی رهایش کنیم با امهل به آن یا همان دیرتر و دیرتر و به تعویق انداختن وسوسه باز راه سفرمان هموارت و ایمن تر میگردد 

درصورتی که بدن به موادی نیاز داشته باشد همانند داروهای پزشکی و ما هرچه در رساندن این مواد به بدن خودداری کنیم وضعیت جسم وخیمتر و بدتر میشود و جسم ویرانتر میشود چطور که اگر شخص بیماری دارویش را قطع کند بیماریش وخیمتر شده و ممکن است کارش به معلولیت و یا مرگ برسد ،

ولی در مورد وسوسه هرچه در رساندن مواد به بدن دیرتر عمل کرده و به بیانی واضحتر در زمان بروز وسوسه سریع اقدام نکنیم و تا توان داریم زمان بدهیم و به تاخیر بیاندازیم و خود را مشغول مطالعه مقالات و جزوات و کتاب و سی دی ها بکنیم از قدرت وسوسه کاسته شده و ازبین میرود 

 نویسنده: مسافر علیرضا